دوستت خواهم داشت
آنچنان كه
درخت، برگش را
پرنده ، لانه اش را
گل، گلدانش را
.
.
دوستت خواهم داشت
حتي اگر
آغوشم
روزها و روزهــــــــــا
از حجم دلپذيري
كه : تو هستي
خالي باشد
.
.
.
تنها آروزي رسيدن فرداست
كه
اميد مي دهدم
"باش تا صبح دولتت بدمد."
و من صبر مي كنم تا " با تو " صبح دولتم بدمد!
.
.
واراند- 9 از اسفند ماه 1389
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
2 comments:
امید
امید
امید
تا امید هست آرزو چرا؟
نه من جوک نگفتم!
شعر خیلی خیلی خیلی قشنگی بود
بوووووووووووووووس
مرسی گلم، عالی بود... فقط باید امیدمون به فردا باشه!!!! من که دلم روشنه که همه چی حل میشه... فقط بایستی منتظر بشیم یه کوچولو دیگه!!!! بووووووووووووسسسسسسسسهههههههههه هاااااااا
ارسال يک نظر